و ارزش عمیق هر کسی

به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد.

و کتابهایی نیز هست برای ننوشتن

و من اکنون رسیده ام به آغاز چنین کتابی

که باید قلم را بکنم و دفتر را پاره کنم

و جلدش را به صاحبش پس دهم

و خود به کلبه ای بی در و پنجره ای بخزم

و کتابی را آغاز کنم که نباید نوشت.

زنده یاد دکتر علی شریعتی

قربان شما: سحر

يکبار که لکه دار شود ، ديگر قابل جبران نخواهد

بود! ...

افسوس که به جای افکارش زخمهایش

را نشانمان دادند و بزرگتریت دردش را

بی آبی معرفی کردند.

             (دکتر علی شریعتی)

^{پدرمومن من ... مادر مقدس من ... نماز تو یک ورزش تکراری است بدون هیچ اثر اخلاقی و اصلاح عملی و حتی نتیجه بهداشتی ! که صبح و ظهر و شب انجام می دهی اما نه معانی الفاظ و ارکانش را می دانی و نه فلسفه حقیقی و هدف اساسی اش را می فهمی. تمام نتیجه کار تو و آثار نماز تو این است که پشت تو قوز درآورد و پیشانی صافت پینه بست و فرق من بی نماز با تو نمازگزار فقط این است که من این دو علامت تقوی را ندارم!}

^{تو می گویی: نماز خواندن با خدا سخن گفتن است. تصورش را بکن کسی با مخاطبی مشغول حرف زدن باشد اما خودش نفهمد که دارد چه می گوید؟ فقط تمام کوشش اش این باشد که با دقت و وسواس مضجکی الفاظ و حروف را از مخارج اصلی اش صادر کند. اگر هنگام حرف زدن "ص" را "س" تلفظ کند حرف زدنش غلط می شود اما اگر اصلا نفهمد چه حرفهایی می زند و به مخاطبش چه می گوید غلط نمی شود!}

^{اگر کسی روزی پنج بار و هر بار چند بار با مقدمات و تشریفات دقیق و حساس پیش شما بیاید و با حالتی ملتمسانه و عاجزانه و اصرار و زاری چیزی را از شما بخواهد و ببینید که با وسواس عجیبی و خواهش همیشگی خود را تلفظ می کند اما خودش نمی فهمد که چه درخواستی از شما دارد چه حالتی به شما دست می دهد؟ شما به او چه می دهید؟ و وقتی متوجه شدید که این کار برایش یک عادت شده و یا بعنوان وظیفه یا ترس از شما هم انجام می دهد دیگر چه می کنید؟ گوشتان را پنبه نمی کنید؟}

^{اگر خدا از آدم خیلی بی شعور و بلکه آدمی که مایه مخصوص ضد شعور دارد بدش بیاید همان رکعت اول اولین نمازش با یک لگد پشت به قبله از درگاه خود بیرونش می اندازد و پرتش می کند توی بدترین جاهای جهان سوم تا در چنگ استعمار همچون چهارپایان زبان بسته ی نجیب بار بکشد و خار هم نخورد و شکر خدا کند و در آرزوی بهشت آخرت در دوزخ دنیا زندگی کند و در لهیب آتش و ذلت و جهل و فقر خود ابولهب باشد و زنش حماله الحطب!!!}

^{و اگر خدا ترحم کند رهایش می کند تا همچون خر خراس تمام عمر بر عادت خویش در دوار سرسام آور بلاهت دور زند و دور زند و دور زند...... و در غروب یک عمر حرکت و طی طریق در این" مذهب دوری" به همان نقطه ای رسد که صبح آغاز کرده بود. با چشم بسته تا نبیند که چه می کند و با پوز بسته تا نخورد از آنچه می سازد! و این است بنده مومن آنچه عفت و تقوی می گویند.}

^{کجایی پدر مومن من... مادر مقدس من... وای بر شما نمازگزارانی که سخت غافلید و از نماز نیز. در خیالتان  خدای آسمان را نماز می برید و در عمل بت های قرن را. خداوندان زمین را...} 

^{بت هایی را که دیگر مجسمه های ساده و گنگ و عاجز عصر ابراهیم و سرزمین محمد نیستند...}

 

تعجب نکنید.آری پیامبری به نام محمد به رسالت نرسیده ودینی به نام اسلام نیامده البته برای کسی که او را و دینش را نمی شناسد.

چه فرقی میان کسی است که قبل از بعثت پیامبر بوده وکسی که بعد از او آمده واو را نمی شناسد.

هر دو نسبت به پیامبر جاهلند ولی به طرق مختلف.

حال لحظه ای تفکر کنید.

در چه دوره و قرنی زندگی می کنید؟

آیا تا به حا ل پیامبری برای هدایت شما آمده؟

آیا این جمله درست نیست که "کسی که کتاب نمی خواند حال وروز کسی را دارد که سواد خواندن ندارد"   

سبک بار شدم!

سقف کوتاه و سنگین آسمان را

ناگهان از بالای سرم بقرداشتند

ملکوت پاک و بی مرز رهایی بر سرم خیمه افراشت

تجرد را همچون یک روح گریخته از تابوت کالبد احساس می کنم.

همچون جان نور جوهر عشق روح ایمان در من حلول کرد.

چه آزاد و سبک دم میزنم!

دکتر علی شریعتی

                                                      با تو در همین مسیراز کویر سوت و کور

تا مرا صدا زدی دیدمت ولی چه دیر دیدمت ولی چه دور

و مرا صدفی که مرواریدم تویی

و خود را اندامی که روحت منم

و مرا که دلم تویی

و خود را معبدی که راهبش منم

و مرا قلبی که عشق تویی

و خود را شبی که مهتابش منم

و مرا قندی که شیرینی اش تویی

و خود را طفلی که پددرش منم

و خود را انتظاری که موعودش منم

و مرا التهابی که آغوشش تویی

و خود را هراسی که پناهش منم

و مرا تنهایی که انیسش تویی

و ناگهان سرت را تکان میدهی و می گویی:

نه هیچ کدام

هیچ کدام این ها نیست چیز دیگری است

یک حادثه دیگری و خلقت دیگری

و داستان دیگری است

و خدا آن را تازه آفریده است

دکتر علی شریعتی

وی تمامی داشته های خود را در خدمت دین قرار داد و از بسیاری خواسته ها چشم پوشید.

دانش غیرت جسارت و هنر شریعتی به بهترین شکلی بازگو کننده ی رنج هایی بود که او می کوشید و بیانگر دردهایی است که مردم این دیار پیوسته با آن چهره به چهره بوده اند.

و به راستی که آنان که اهل تفکر و تامل هستند می فهمند که شریعتی استاد بزرگی بود و جامعه  و جوانان امروز از وجود همچین گوهر با ارزشی که مانند ندارد بی بهره اند..

تقدیم به معلم شهید دکتر علی شریعتی

به سراغ هم آمدند.

ناگهان برقی زد و قهقهه ی دیداری.

و دو نیمه سیب سقراطی یک سیب شد.

و باریدن گرفت.

و نخستین بهار آغاز شد.

(زنده یاد دکتر علی شریعتی)

ای پرستو که پیام آور فروردینی

                                          بگریز از من از من بگریز!

باغ پژمرده پامال زمستان ها

                                      چشم بر راه بهاری نیست

                      دکتر علی شریعتی

                               ولی در نماز پایان است

شاید این بدان معناست که

                                 پایان نماز دیدار است.

(دکتر علی شریعتی)

کسی را که دوست داری ٬ دوستت ندارد

کسی که تو را دوست دارد٬تو دوستش نداري

اما  کسی که تو دوستش داری و او هم دوستت دارد ٬

به رسم و آیین زندگانی به هم نمی رسند .

                                          و این رنج است

                                                       زندگی یعنی این .

خدايا:

به هر كه دوست ميداري بياموز كه

عشق از زندگي كردن بهتر است

و به هر كه دوست تر مي داريبچشان كه

دوست داشتن از عشق بر تر است.

"دكتر علي شريعتي"

 

تو می دانی و همه می دانند که زندگی از تحمیل لبخندی بر لبان من از آوردن برق امیدی در نگاه من از بر انگیختن موج شمعی در دل من عاجز است.تو می دانی و همه می دانند که شکنجه ها دیدن به خاطر تو زندانی کشیدن به خاطر تو و رنج بردن بپای تو تنها لذت بزرگ زندگی من است.از شادی توست که من در دل می خندم و از امید های توست که برق امید در چشمان خسته ام می درخشد و از خوشبختی توست که هوای پاک سعادت را در ریه هایم احساس می کنم. نمی توانم خوب حرف بزنم نیروی شگفتی را که در زیر این کلمات ساده و جمله های ضعیف و افتاده پنهان کرده ام دریاب... دریاب... من تو را دوست دارم همه ی زندگی ام و همه ی روزها و همه ی شبهای زندگی ام هر لحظه از زندگی ام بر این درستی شهادت می دهند شاهد بوده اند و شاهد هستند.

آزادی تو مذهب من است ....

                                     خوشبختی تو عشق من است....

                                                                             آینده تو تنها آرزوی من

است

دکتر علی شریعتی

اگر تنهاترين تنهاها شوم ، بازم خدا هست ،

 او جانشين همه نداشتن هاست .

نفرين و آفرين ها بي ثمر است .

اگر تمامي خلق گرگهاي هار شوند

و از آسمان هول و کينه بر سرم بارد

 تو مهربان جاودان آسيب ناپذير من هستي

اي پناهگاه ابدی ! تو مي تواني جانشين همه بي پناهي ها شوي

تو را به اندازه ی تمام روزهایی که نزیسته ام دوست میدارم

به خاطر عطر نان گرم 

                                  و عطر آغوشت

تو را به خاطر نخستین گلها دوست میدارم

تو را به خاطر دوست داشتن دوست میدارم

تو را به جای تمام کسانی که دوست نداشته ام دوست می دارم 

 یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.

پرواز بياموز...

دكتر علي شريعتي

هنر من و بزرگترین هنر من: فن زیستن در خویش. همین بود که مرا تا حال زنده داشت. همین بود که مرا از اینهمه دیگرها و دیگران بیهوده مصون می داشت.

 هر گاه با دیگران بودم خود را تنها می دیدم. تنها با خودم، تنها نبودم اما، اما اکنون نمی دانم این "خودم" کیست؟ کدام است؟

هر گاه تنها می شوم گروهی خود را در من می آویزند که منم و من با وحشت و پریشانی و بیگانگی در چهره هر یک خیره می شوم و خود را نمی شناسم! نمی دانم کدامم؟

می بینی که چه پریشانی ها در بکاربردن این این ضمیر اول شخص دارم، متکلم! نمی دانم بگویم از اینها من کدامم یا از اینها من کدام است؟ پس آنکه تردید می کند و در میان این "من" ها سراسیمه می گردد و می جوید کیست؟ من همان نیستم؟ اگر آری پس آنکه این من را نیز هم اکنون نشانم می دهد کیست؟

اوه که خسته شدم! باید رها کنم. رها میکنم اما چگونه می توانم تحمل کنم؟

تا کنون همه رنج تحمل دیگران را داشتم و اکنون تحمل خودم رنج آورتر شده است.

می بینی که چگونه از تنهایی نیز محروم شدم؟! 

   « دکترعلی شریعتی »

( هبوط در کویر ) 

ميان هر رگم از عشق جوي مي جاري ست

چنين كه مست تو هستم چه جاي هوشياري است؟

چو برق جستن و خندان به مرگ پيوستن

جنون عشق چه زيباست،گرچه بيماريست

ز شور عشق،شب و روز،پلك سنگينم

به حالتي است كه فارغ ز خواب و بيداريست

اگرچه عقل مجال حضور مي طلبد

حذر مراست ز ديوانه اي كه آزاري است

تو را كه دشنه به اشك آب داده ام ،نه عجب

اگر كه تشنه به خون است و زخم او كاري است

ببند اين دل ديوانه خوي را كه ازو

مرا اميد رهايي بدين گرفتاري ست

چو نيست نامه از سويت،نسيم از كويت

چه كامكاريم از ياري و هواداري ست؟

طلوع مهر تو در طليعه ي سحر است

عبور زورق زر از كران زنگاري ست

به بار دانشت،اي دوست،حسرت است مرا

اگرچه رمز سبكباليم سبكباري ست

افق به سرخي عشق است گاه پروازم

كه بال برفيم از خون و شعله گلناري ست

به پاسخم غزلي ساز كن كه حافظ گفت:

"بنال بلبل اگر با منت سر ياري ست…"

(سیمین بهبهانی)

تقدیم به او که با هر نفسم هزاران بار دوسش دارم.

در چنین مواقعی باید بپرسیم:"چند بار نثار کردن عشقمان را از ما خواسته اند و ما امتناع کرده ایم؟چند بار از نزدیک شدن به کسی و گفتن آن که که دوستش داریم،ترسیده ایم؟

نوشته ی پائولو کوئلیو در کتاب مکتوب